Δεν νομίζω πως εγώ είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να γράψει άρθρο για το θαλάσσιο σκι. Όλοι όσοι με γνωρίζουν και ξέρουν πόσο λατρεύω τη θάλασσα και ότι έχει σχέση με αυτήν θα έλεγαν πως είμαι υπερβολική επειδή είμαι προκατειλημμένη. Από τα χρόνια που δουλεύω στη θάλασσα σαν προπονήτρια ιστιοσανίδας και θαλασσίου σκι, κατάλαβα ότι είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι αυτοί, άντρες, γυναίκες ακόμα και μικρά παιδιά που έχουν πάθος με την θάλασσα και που θα ήθελαν να έρχονται στην παραλία και να κάνουν κάτι περισσότερο από ηλιοθεραπεία και ρακέτες, αλλά δεν το τολμούν. Και το καταλαβαίνω γιατί είναι φυσικό. Αν όχι για όλους, τουλάχιστον για μερικούς από εμάς χρειάζεται ιδιαίτερο θάρρος για να προσπαθήσουμε κάτι καινούργιο και για μερικούς άλλους αρκεί κάποιος φίλος να τους ξεσηκώσει. Άσε που πολλοί νομίζουν ότι όλη η παραλία θα τους κοιτάει και θα γελάει με τις τούμπες τους, πράγμα που φυσικά δεν ισχύει! Τώρα που είπα «τούμπες» ξαφνικά θυμάμαι τις δικές μου τούμπες και όλων των άλλων, οι οποίοι μαθαίναμε σκι πριν διακόσια χρόνια με τα μέσα που υπήρχαν τότε και χωρίς τις ανέσεις που παρέχουν σήμερα τα ειδικά επαγγελματικά ταχύπλοα σκάφη και ο ειδικός για αρχάριους εξοπλισμός. Λίγες μέρες πριν μου έλεγε μια μαθήτριά μου δήθεν απογοητευμένη, ότι της έκανα πολύ εύκολο το μάθημα και συνειδητοποιώ ότι σήμερα πλέον το μάθημα του σκι είναι διασκέδαση! Δεν λέω ότι είναι εύκολο άθλημα, δεν είναι, αλλά το μάθημα είναι διασκέδαση, δεν έχει επικίνδυνες τούμπες και σίγουρα δεν έχει άσκοπη ταλαιπωρία. Και είναι το ίδιο διασκέδαση και για τα παιδιά και για το «αδύνατο» φύλο, δεν θέλει δύναμη όπως πολλές γυναίκες νομίζουν. Ο πρώτος άνθρωπος που ανακάλυψε το θαλάσσιο σκι στις αρχές του 1900 ήταν άντρας, σήμερα όμως μπορούν να κάνουν σκι το ίδιο καλά και οι γυναίκες. Εγώ πάντως έχω περισσότερες γυναίκες μαθήτριες από άντρες μαθητές, είναι όλες συνεργατικές, έχουν ιδιαίτερες ικανότητες, ακούνε προσεκτικά, είναι διασκεδαστικές, χαλαρές και εξελίσσονται πολύ γρήγορα. Ας μην υποτιμάμε και τις 100 με 130 θερμίδες (ανάλογα με το σωματικό βάρος) που χάνουμε με ένα τέταρτο θαλάσσιο σκι. Επί πλέον γυμνάζει όλο το σώμα και το σπουδαιότερο είναι ότι μετά το σκι αισθάνεσαι πιο αδύνατη, με γραμμωμένα χέρια, πλάτη και κοιλιακούς και σφικτούς γλουτούς.
Να εξηγήσω όμως για τις φίλες που τυχόν δεν γνωρίζουν, πώς γίνεται το μάθημα του σκι. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η επίδοξη σκιερ να είναι εξοικειωμένη με τη θάλασσα και να γνωρίζει καλό κολύμπι ώστε να μην νοιώθει ανασφάλεια και φόβο που είναι βέβαια παράγοντες πολύ ανασταλτικοί. Ο αρχάριος αρχίζει μαθαίνοντας πρώτα διπλό σκι, δηλαδή φορώντας δύο πέδιλα και υποχρεωτικά όπως όλοι οι σκιερ, ανεξαρτήτου επιπέδου και επιδόσεων, σωσίβιο. Το πρώτο μάθημα είναι πολύ σημαντικό για την σκιερ, γιατί μετά από αυτό ή θα αγαπήσει το σκι ή θα το μισήσει και σε αυτό συμβάλλει και κατά πολύ ο εκπαιδευτής και η προσέγγισή του επειδή κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και κάθε άνθρωπος χρειάζεται διαφορετική μεταχείριση, πόσο μάλλον εμείς οι γυναίκες! Επίσης κάθε αρχάριος χρειάζεται να φορέσει τα σωστά για το σωματικό του βάρος, ύψος και φύλο πέδιλα και ο εκπαιδευτής να τον σηκώσει με την ανάλογη για το βάρος του ταχύτητα. Γι’ αυτό κορίτσια σας παρακαλώ να αποφεύγετε όσο μπορείτε να κάνετε τις πρώτες σας προσπάθειες με τα φουσκωτά και τα σκάφη των φίλων σας γιατί θα ταλαιπωρηθείτε άδικα και μετά θα αποθαρρυνθείτε και θα νομίζετε ότι το σκι δεν κάνει για σας. Το πρώτο μάθημα λοιπόν γίνεται πάντα στην μπάρα. Η μπάρα είναι ένα σίδερο που υπάρχει μόνο στα επαγγελματικά σκάφη για να χρησιμοποιείται από τους αρχάριους και όχι μόνο, – την χρησιμοποιούν και οι σκιερ που κάνουν barefoot δηλαδή χωρίς πέδιλα – το οποίο προσαρμόζεται εύκολα στο σκάφος και εξέχει δίπλα από αυτό, πολύ κοντά στον εκπαιδευτή. Είναι πολύ δύσκολο για κάποιον αρχάριο να σηκωθεί την πρώτη φορά με το σκοινί πίσω από το σκάφος επειδή το σκοινί είναι πολύ ασταθές. Αντίθετα η μπάρα είναι πολύτιμη για τις πρώτες προσπάθειες και προσφέρει εξαιρετική βοήθεια επειδή ο αρχάριος σκιερ που δεν έχει ακόμα καλή ισορροπία κρατιέται από κάτι σταθερό και σηκώνεται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και έτσι μπορεί και βιώνει από την αρχή το πάτημα και το γλίστρημα πάνω στο νερό, ακούει τις οδηγίες του εκπαιδευτή ο οποίος είναι σχεδόν δίπλα του, προσπαθώντας ταυτόχρονα να υιοθετήσει μια σωστή στάση που θα του είναι πολύ χρήσιμη στις επόμενες προσπάθειές του από το σκοινί. Προσωπικά, αν δω ότι κάποιος δυσκολεύεται από την μπάρα ή κουράζεται ιδιαίτερα, δεν θα τον βάλω στη διαδικασία του σκοινιού στο πρώτο μάθημα. Στα επόμενα μαθήματα οι σκιερ αφού μάθουν να σηκώνονται με το σχοινί, μαθαίνουν να ισορροπούν πάνω στο νερό με τη σωστή στάση σώματος, μαθαίνουν να στρίβουν δεξιά κι αριστερά έξω από τα απόνερα του σκάφους και μόλις αρχίσουν και είναι πολύ άνετοι και το απολαμβάνουν αρχίζει ο δεύτερος κύκλο μαθημάτων για το μονό σκι (slalom ski) αυτή τη φορά. Μπαίνει δηλαδή ο σκιερ στη διαδικασία να μάθει πώς να σηκώνεται και να ισορροπεί με ένα πέδιλο. Ακολουθούν δυο – τρία μαθήματα ψιλο-ταλαιπωρίας και μετά αρχίζει πάλι η απόλαυση, περισσότερη αυτή τη φορά, αφού τώρα ο σκιερ σκίζει τα νερά με μεγαλύτερη ταχύτητα και περισσότερο στυλ. Ακόμα μεγαλύτερη είναι η απόλαυση για μένα βλέποντας την ευχαρίστηση στο πρόσωπο τους και την ικανοποίησή τους ότι τα κατάφεραν, ότι το απόλαυσαν, ότι «γέμισαν». Γυναίκες όλων των ηλικιών, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους και όλες απολαμβάνουν με το δικό τους τρόπο τη θάλασσα κάνοντας σκι και με βοηθούν συνεχώς να γίνω καλύτερη.
Τι λέτε κορίτσια? Να σας περιμένω?
Μανιάτη Ελένη
